Hepatitis bij de hond

Een leverontsteking wordt bij de hond meestal niet veroorzaakt door een bacterie. Antibiotica zijn daarom niet zinvol. Alleen bij een galblaasontsteking en bij de ziekte van Weil schrijven we antibiotica voor.
 
Hepatitis is een van de mogelijke leverproblemen. We gaan gericht behandelen na het stellen van de juiste diagnose met echo en biopten.


Meer informatie kunt u vinden in het artikel leverproblemen.

De lever produceert gal en reinigt het bloed

De lever produceert gal en reinigt het bloed

 

Symptomen hepatitis hond

Honden met leverontsteking kunnen de volgende verschijnselen hebben:
  • Sloom zijn
  • Braken
  • Veel drinken en veel plassen
  • Geelzucht 
Bij een acute hepatitis zijn honden vaak plotseling erg ziek. Dan hebben ze meestal ook koorts. Mogelijk is de lever vergroot.
 
Bij een chronische hepatitis hebben honden vagere klachten. De lever is bij chronische hepatitis nogal eens te klein. Honden vallen af en kunnen vocht vasthouden in de buik (ascites).
 
Een chronische hepatitis kan leiden tot levercirrhose. Cirrhose van de lever betekent dat er zoveel littekenweefsel in de lever aanwezig is, dat de lever klein, hard en knobbelig wordt. Honden met levercirrhose hebben dezelfde klachten als honden met chronische hepatitis.
 

Oorzaak hepatitis hond

  • Een acute hepatitis kan het gevolg zijn van een virus (zie onder). Maar meestal is de oorzaak niet te achterhalen
  • Een chronische hepatitis kan een auto-immuunziekte zijn. Bij een auto-immuunziekte is er een afweerreactie gaande tegen het eigen lichaam, in dit geval de lever.
  • Een chronische hepatitis kan kan ook het gevolg zijn van een (erfelijke) koperstapelingsziekte. Koperstapeling wil zeggen dat er zich abnormaal veel koper in de lever ophoopt. Deze aandoening is beschreven bij Bedlington Terrier, Labrador, Doberman, alle Spaniels, West Highland White Terrier, Skye Terrier en Dalmatiër        

Diagnose hepatitis hond

Er zijn verschillende manieren om te vermoeden dat een hond een leverprobleem heeft:
  • de hond heeft geelzucht (en geen bloedarmoede)
  • de lever is, bij lichamelijk onderzoek, vergroot
  • de leverwaarden in het bloed zijn afwijkend 

Met bloedonderzoek is vaak niet te achterhalen wat er aan de hand is met de lever. Om te weten wat er aan de hand is met de lever, zijn altijd een echo en leverbiopten nodig.
 

Leverbiopten

Leverbiopten kunnen genomen worden met een dunne naald, een dikke naald of tijdens een operatie.
  • Dunne-naald biopten (cytologisch leverbiopt) zijn veilig, goedkoop en snel. Deze ingreep is vrijwel pijnloos. Met deze biopten tonen we veel ziekten aan, zoals tumoren, vetstapeling en suikerstapeling. Met een dunne-naaldbiopt kunnen we ook gal afnemen voor een bacteriekweek
  • Dikke-naald biopten (histologisch leverbiopt) doen we onder plaatselijk verdoving. Voorafgaand aan deze ingreep controleren we de stolling.  Deze biopten kunnen we gebruiken om een leverontsteking te bewijzen en het effect van de behandeling te controleren.
  • Chirurgische biopten (histologisch leverbiopt) zijn net zo goed als dikke-naald biopten. De ingreep is echter meer belastend en niet alle afwijkingen zijn chirurgisch bereikbaar.

Behandeling hepatitis hond

De behandeling van hepatitis is afhankelijk van het type ontsteking (acuut of chronisch) en van de oorzaak (auto-immuun of koperstapeling).
 
Bij een acute leverontsteking nemen we de hond op om hem te verplegen. De ontsteking herstelt ondertussen vanzelf.
Als de hond genezen lijkt, raden wij u aan om regelmatig bloedonderzoek te laten doen om te controleren of de ontsteking niet chronisch wordt (Dat gebeurt bij 30% van de honden die eerst een acute leverontsteking hebben). Als de leverwaarden afwijkend zijn en blijven, is een histologische leverbiopsie noodzakelijk.
 
Bij een chronische leverontsteking door een auto-immuun ziekte gebruiken we prednisolon.
Een histologisch leverbiopt is nodig om te zien of de ontsteking onder controle is en de medicatie kan worden afgebouwd. Als we te weinig prednisolon geven of de medicijnen te vroeg stoppen, kan de hond levercirrhose krijgen. De ziekte is dan niet meer behandelbaar.
 
Bij een chronische leverontsteking door koperstapeling schrijven we penicillamine en een dieet voor.
Penicillamine is een middel dat koper bindt en er voor zorgt dat het via de nieren uitgeplast wordt. Dit helpt om het teveel aan koper uit het lichaam van de hond te verwijderen. Het effect van deze maatregelen wordt na een half jaar en nog eens na een jaar gecontroleerd met een controlebiopt.
 

Prognose hepatitis hond

Veel honden met een acute leverontsteking zullen genezen. Sommige honden overlijden. De kans op overlijden verschilt erg van het stadium waarop de hond bij ons komt voor onderzoek en de verpleging die (financieel) mogelijk is.

Een op de drie honden met een acute leverontsteking krijgt later een chronische leverontsteking.
 
Vaak komt een hepatitits pas aan het licht als het al in het chronische stadium is. Honden met een chronische leverontsteking kunnen genezen van de aandoening.
Veel honden hebben bij deze diagnose al een zekere mate van levercirrhose. Bij die honden is de prognose slechter. Soms kan de ziekte na een eerste herstel terugkeren.
Hoe beter de controles tijdens en na de behandeling, hoe groter de kans, dat de ziekte vroegtijdig wordt opgespoord en we de ziekte onder controle houden.
 

Preventie infectieuze hepatitis hond

Honden worden in Nederland standaard gevaccineerd tegen de infectieuze vorm van hepatitis (HCC). Dit gebeurt op 9, 12 weken en 12 maanden leeftijd.  De vaccinatie dient daarna elke 3 jaar te worden herhaald. 

De drie-jaarlijkse enting kan worden vervangen door een jaarlijkse  bloedtest (Vaccicheck®, Titercheck®) die de beschermende titers tegen Parvo, Hondenziekte en infectieuze hepatitis (HCC) kan meten. Bij honden die erg veel last hebben van een enting is zo'n bloedtest mogelijk een aanrader. Bij een negatieve test dient een enting herhaald te worden. Note: Vaccinaties tegen Leptospirose en Kennelhoest dienen jaarlijks gegeven te worden. 
 

Leestips

Andere bezoekers van deze pagina, waren ook geïnteresseerd in: 
auteur: Tjerk Bosje, specialist interne geneeskunde der gezelschapsdieren

Deel deze pagina